Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Στη δημοκρατία δεν διώκεται το φρόνημα, οι πράξεις διώκονται....


Παρακολουθώ σιωπηλά όλες αυτές τις μέρες το σκηνικό που έχει στηθεί και περιμένω να δω που πάει το πράγμα. Πέρα από τα γεγονότα υπάρχει κάτι που με εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο. Το πόσο ρηχοί, επιδερμικοί στη πολιτική τους σκέψη αποδεικνύονται οι άνθρωποι που υποτίθεται θα έπρεπε να έχουν μελετήσει πολύ καλά ιστορία και να έχουν διδαχτεί από αυτήν με ουσιαστικό τρόπο αλλά είναι ανίκανοι να το κάνουν. 

Τα παλιά εκείνα όμορφα χρόνια ο περίφημος γέρος της δημοκρατίας είχε ξεστομίσει μια φράση που την άκουσαν όλοι, αλλά μάλλον την κατάλαβε ο καθένας όπως τον βόλευε, η σπουδαιότητά της όμως οφειλόταν στο γεγονός πως ο γέρος όταν την ξεστόμιζε είχε ήδη σχεδιάσει το μέλλον και όχι επιφανειακά αλλά σε πολύ βάθος. "Στη δημοκρατία δεν διώκεται το φρόνημα, οι πράξεις διώκονται " είχε βροντοφωνάξει.
Η πατρίδα αυτή είχε πάντα μια τεράστια έλλειψη. Για όλα τα εγκλήματα που έγιναν, για όλο το αίμα που χύθηκε άφθονο σε κάθε ελληνικό σπίτι, για όλο το μίσος, τη βία, την κυριαρχία του παρακράτους, την υποταγή σε ξένα και ντόπια συμφέροντα διαφόρων συμμοριών, το ξεπούλημά της και τη κατάντια των πολιτών της ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ.

Το μέγα πλήθος ήταν έτοιμο να γοητευτεί από κάθε τσαρλατάνο, να πιστέψει ότι απατεωνιά σερβίρανε οι αρχιτέκτονες της διαπλοκής και μετά το ίδιο έτοιμο ήταν να μισήσει ή και να σκοτώσει, τους υποδεικνυόμενους εχθρούς ανά περίπτωση, χωρίς ποτέ να καταλάβει τι παιζόταν στις πλάτες του.
Το ποιος κυβερνά αυτό το τόπο που είπε μια άλλη μορφή της νεώτερης ιστορίας μας είναι όντως η πλέον ειλικρινής κραυγή, ταιριαστή με τα δεδομένα αυτής της πολυβασανισμένης πατρίδας. Και σήμερα το ίδιο συμβαίνει. Τα γεγονότα δεν είναι προάγγελος αποφάσεων είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων που έχουν ήδη σχεδιαστεί πριν καν περάσουν σαν σκέψη από το μυαλό μας.


Τελικά μπορεί το φρόνημα να μην διώκεται σε μια δημοκρατία αλλά είναι αυτό που βοηθάει κατά πολύ στο να κατανέμει κανείς μέσα στο μυαλό του τι θέλει και που το πάει. Γιατί οι πράξεις καθορίζονται από το φρόνημα. Η τροικανή δημοκρατία μπορεί να βάλει στο τσουβάλι σήμερα όσους ονειρεύτηκαν το μαύρο, αλλά δεν θα βάλει το φρόνημά τους.

Σε ένα πολίτευμα που κυριαρχεί η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, που έχει σαν πρωταρχική αξία την ευημερία των πολιτών και την αξιοπρέπεια ολόκληρης της πατρίδας, που λειτουργεί με γνώμονα το κοινό καλό και τη πρόοδο, την ανάπτυξη, την δίκαιη κατανομή των αγαθών, την ισονομία, μόνο οι παρανοϊκοί κι οι εγκληματίες θα επιθυμούσαν την ανατροπή του κι αυτούς θα ήταν πανεύκολο να τους απωθήσουμε, γιατί δεν θα εύρισκαν παρά ελάχιστους υποστηρικτές των σχεδίων τους. Σε ένα πολίτευμα όμως που υποκρίνεται πως είναι όλα τα παραπάνω κι οι πολίτες οδηγούνται άγρια στην πιο άδικη εξαθλίωση και η πατρίδα τους εξευτελίζεται από μια συνεχόμενη κατοχή ξένων και ντόπιων συμμοριών οι πράξεις είναι το αποτέλεσμα. Το φρόνημα της απαξίωσης στη Πολιτεία, του μίσους, του διχασμού, του κυνηγιού μαγισσών, και της αναπόφευκτης νέας εθνικής συμφοράς είναι οι αιτίες που θα οδηγήσουν στις πράξεις.

Και το τραγικό είναι πως ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ, όλης αυτής της εξαθλίωσης, οι χειριστές της επερχόμενης καταστροφής, θα μείνουν στο απυρόβλητο παριστάνοντας τους αθώους υπερασπιστές της απατεωνίστικης δημοκρατίας. Σ΄ αυτό το σημείο όλες οι δυνάμεις που θέλουν να αντισταθούν ειλικρινά στα σχέδια τρόμου, όλες εκείνες οι δυνάμεις που διαλαλούν πως στέκονται στη μέση κι έχουν αναλάβει εργολαβία το πατριωτισμό, η το κράτος δικαίου, ή την αληθινή όπως λέγουν δημοκρατία, δηλαδή οι δεξιοί ψάλτες της εθνικής υπερηφάνειας ή οι αριστεροί ψάλτες της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα έπρεπε να ορθώσουν ανάστημα και να αποδείξουν πως κι εκείνων το φρόνημα οδηγεί σε πράξεις που μπορούν να καθορίσουν αποφασιστικά τη πορεία ενός ολόκληρους έθνους αλλά...

μέχρι τώρα κάτι γυρολόγους βλέπω στα τηλεοπτικά δελτία και κάτι που κράζουν εδώ μέσα.
 
Οπότε μια και το φρόνημά τους δεν μπορεί να γίνει πράξη ας ετοιμαστούν να φορτωθούν τις πράξεις των άλλων αμάσητα και γαργάρα. Οι ασκοί του Αιόλου όταν ανοίγουν παίρνουν τα πάντα αμπάριζα, αδιακρίτως.
Αλίμονο στους νέους.
Γιατί οι παλιοί κουβαλάμε όλοι τις ενοχές μας.
Αλλά οι νέοι, θα εισπράξουν όλο το τίμημα και με τους τόκους.
Κι εύχομαι ολόψυχα να αποδειχτώ ψεύτης

Εγγραφή σε αυτό το blog μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου :